Şemdin Sakık: Şemdinli sanıkları 28 Şubat'ın ünlü andıcındaki ifadeyi imzalamam için geldi.

Şemdin Sakık, 12 yıl sonra yaptığı itiraflarda bazı gazeteciler hakkında "PKK'dan para alıp yazı yazıyorlar" şeklinde iftiraların yer aldığı andıç belgesini imzalatmaya çalışanların arasında, kamuoyunda "iyi çocuklar" olarak bilinen Şemdinli sanığı astsubaylar Ali Kaya ve Özcan İldeniz'in de olduğunu söyledi.

Sakık ayrıca o dönem askerler tarafından kendisine dayatılan isimleri ve yaşadıklarını da tek tek anlattı. Lagin Yayınları'ndan çıkan Şiddetin Sefaleti adlı kitapta o döneme ilişkin çarpıcı bilgiler yer alıyor. Editörlüğünü Tuncer Günay'ın yaptığı kitapta Sakık'ın ağzından yakalanma hikâyesi ve andıcın perde arkası şöyle anlatılıyor:

"Bir militanın kaleminden Şiddetin Sefaleti" - Şemdin Sakık - Lagin Yayınları - Mart / 2010
PKK’nın bir dönem en önemli komutanlarından olan “Parmaksız” kod adlı Şemdin Sakık tarafından yazılan kitapta 18 yılı dağda 12 yılı ise Diyarbakır Cezaevi’nde geçen bir yaşamın muhasebesi yer alıyor. Kitapta Şemdin Sakık’ın neden dağa çıktığı, nasıl komutan olduğu anlatılırken Sakık’ın 33 asker, andıç gibi olayların perde arkasına dair anlatımları da yer alıyor. Kendisinin nasıl Türkiye’ye teslim edildiğini ve Öcalan tarafından nasıl dışlandığını anlatan Sakık, bir kadına nasıl gönül verdiğini ve ağaç kovuklarındaki yaşamını da okuyucuya sunuyor. Sakık, “Şiddetin Sefaleti” kitabında 25 yıldır devam eden çatışmaların yarattığı sefalete dikkat çekiyor. (www.timeturk.com)

'Beni Yeşil yakaladı'

15 Mart 1998'de örgütten ayrılıp KDP peşmergelerine sığındım. Orada bulunan kardeşim Arif Sakık'la bir ev kiralayıp normal yaşama geçtik. Bu sırada

KDP ve Türk yetkililer, Türkiye'ye getirilmemiz için bazı görüşmeler yapıp anlaşmışlar. 13 Nisan 1998'de başlarında Yeşil kod adlı Mahmut Yıldırım'ın bulunduğu beş kişilik bir ekip bizi Kuzey Irak'tan alıp Silopi'ye getirdi. Silopi'de tutulduğumuz üç saat boyunca öldüresiye kaba dayaktan geçirildik. Bu sırada birisi işkence gördüğümüz odanın kapısını çalıp içeri girdi: "Ankara'dan talimat var, bu kişiler öldürülmeyecek ve en kısa sürede mahkemeye çıkarılacaklar, onları artık dövmeyin..." haberi verdi. Sonra bizi Diyarbakır'a getirdiler.

Her gün dosya karıştırdım

Beni Jandarma İstihbarat Merkezi'ne götürdüler, bir odaya bıraktılar. Her gün sabahtan akşama dek dosyaları karıştırıyor ve çözemedikleri noktaları soru olarak bana yöneltiyorlardı. Hakkında bilgi istenen kişiler arasında Cengiz Çandar, Mehmet Ali Birand, Akın Birdal, Salim Ensarioğlu, Ahmet ve Mehmet Altan kardeşler de bulunuyordu. Kısacası Türkiye'nin ne kadar önde gelen ismi varsa hepsi soruldu. Bu kişilerin örgütle ne tür ilişki içinde oldukları, örgütten para alıp almadıkları, neden Şam ve Bekaa Kampı'na gittikleri ve her biri hakkında ne düşündüğümü, sordular. Daha doğrusu ülkenin ileri gelen bu gazeteci, yazar ve siyasetçilerinin örgüte yardımcı olduklarını, para karşılığında örgüt propagandası yaptıklarını itiraf etmemi istediler.

"Bunlara hain diyeceksin"

Açıklamaya, "bu şahsiyetleri..." diyerek başladım ki, "bunlar şahsiyet değil, bunlar birer hain, bu hainler diyeceksin..." telkiniyle konuşmamı kestiler. Yine de birine iftira atmama kararlılığımı korumaya çalıştım: "Bu şahsiyetlerin örgütle ilişki içinde olup olmadıklarını bilmiyorum. Örgüt saflarında olduğum süre içinde onlarla hiç karşılaşmadım.

Onları katıldıkları tartışma programlarından ve gazete köşelerinden tanırım..." türünde bir şeyler söylediysem de, onları ikna edemedim. Hiddetlendiler: "Eğer itirafta bulunmazsan 'istediğinizi yapın' deyip seni askerin eline vereceğiz, sana ne yapacaklarını tahmin edebiliyor musun; kimi ırzına geçer, kimi cop sokar..." tehdidinde bulundular. Gece boyunca süren sorgudan bir sonuç alınamayınca bana üç gün hücre cezası verdiler. Üç gün hücrede tutulduktan sonra tekrar eski yerime alındım. "

İki gün sonra, kamuoyunda "iyi çocuk" olarak bilinen personelin de aralarında olduğu birkaç kişi bulunduğum odaya geldiler, önüme birkaç kâğıt koyup imzalamamı istediler. "Bunlar nedir? Gözlerimi açamadığım için okuyamıyorum, okumadan imzalamak istemiyorum" deyince, "bunlar öyle önemli şeyler değil, ifadelerinden arta kalanlardır, tutanaklar arasında unutulmuş ifadelerindir" dediler. Gözlerim uzun süre bağlı kaldığı için ağrıyordu. Sadece koyu puntolarla yazılmış isimleri görebildim. Hepsi de sorguda isimleri geçen insanlardı. Belgeyi imzalamayı kabul etmedim.

'İyi çocuklar' geldi

Beni Devlet Güvenlik Mahkemesi Başsavcılığı'na çıkardılar. Başsavcı "İsmi geçen şahısların en azından birkaçının örgüt bağlantılarını deşifre edersen özellikle kardeşin için yararlı olur. Tekrar düşün, yoksa senin için iyi olmaz" deyip tehdit etti. Beni savcılıktan alıp hâkimin huzuruna çıkardılar. Atfedilen iddiaların doğru olmadığını tekrarladım: "Ankara'nın merkezinde oturan, çalışan, telefonlarını dinlediğiniz kişilerin ne kadar PKK'li olduklarını bana sormanızı anlayamıyorum. Ben bu insanları nasıl tanıyabilirim ki! Bu sözlerim hâkim beye mantıklı gelmiş olmalı ki, başını sallayarak beni onayladı. (TARAF)